Archives: Kunstenaars

Fiona Tan heeft in de afgelopen jaren veel erkenning gekregen voor haar film- en videoinstallaties. In 2001 was haar werk te zien op de Triënnale van Yokohama en het jaar daarop op de Documenta in Kassel. In 2009 oogstte zij veel lof voor haar nieuwe werk in het Nederlandse paviljoen op de Biënnale van Venetië. Zij heeft zowel documentaire films gemaakt als autonome film- en videowerken. Het werk wordt gekenmerkt door een aandachtige registratie van mensen in hun omgeving. Door een precieze montage krijgen deze registraties een gedetailleerde aandacht. Voor een aantal werken is bestaand beeldmateriaal uit filmarchieven gebruikt, waarbij Tan een grote belangstelling voor oude antropologische documentaires heeft.

Han Schuil maakt schilderijen en zeefdrukken op doek, blik en aluminium. Alhoewel zijn werken een abstract karakter hebben, is abstractie geen doel op zich voor de kunstenaar. Hij wordt geïnspireerd door alledaagse objecten en verbeeldt deze in zijn kunstwerken. Onderwerpen als vignetten, fragmenten van sportfoto’s, logo’s, pictogrammen, propaganda, wegmarkeringen en figuren uit stripverhalen, cartoons en videospelletjes vormen voor hem een aanleiding om een schilderij te maken. De oorspronkelijke motieven worden uit hun context gehaald en zijn daardoor vaak niet meer herkenbaar. De onderwerpen worden geabstraheerd weergegeven en omgezet naar simpele vormen. Hiermee wordt een tweestrijd tussen herkenning en verwarring teweeggebracht bij de toeschouwer.

Daan Roosegaarde is een kunstenaar en innovator uit Nederland en staat bekend om zijn innovatieve ontwerpen voor openbare ruimtes waarin social design, kunst en (bio) technologie samenkomen. Hij typeert zijn werk als ‘techno-poëzie’: een mix van technologie en creativiteit die de grenzen tussen de geesteswetenschappen en de wetenschappen vervaagt en volgens de kunstenaar de motor is die sociale verandering drijft.

De Groninger kunstenaar Jans Muskee maakt tekeningen met oliepastel. In de vroege jaren ‘90 maakte hij kleine smoezelige potloodtekeningen; later werden ze groter, preciezer en helderder. En met de introductie van oliepastel vond Muskee het ultieme materiaal om zijn enorme ‘scenes uit een huwelijk’ te visualiseren. In zijn tekeningen houdt hij met pijnlijke precisie en meedogenloos genoegen, maar ook met empathie en begrip, de vinger aan de pols van het Nederlands liefdesleven. Muskee maakt bij het tot stand komen van zijn werk gebruik van fotografie: plaatjes van het internet, snapshots van vrienden en van zichzelf. Deze componeert hij tot beelden die vaak iets weg hebben van filmstills.

Fotograaf, beeldenmaker, onderzoeker. Ze is een dromer en avonturier, reist de wereld rond en strijkt daar neer waar de natuur nog onaangetast is. Ter plekke bedenkt ze haar onnavolgbare ingrepen: in het noorden van Canada wikkelt ze een neonkleurig touw om een iglo, op de zoutvlaktes van Bolivia maakt ze met gedroogde kruiden een kleurrijk tapijt, in Nederland weeft ze een enorm rood touw door de wieken van een molen. Ze wacht op hét moment, legt de actie vast en alles verdwijnt weer in het niets. Het is de foto die voortleeft en onze fantasie prikkelt maar tevens oproept oneindig zuinig te zijn op onze planeet.

Iris van Dongen maakt schilderachtige tekeningen die door vrouwen worden beheerst: monumentaal, veelkleurig en mysterieus. Met dubbele lagen pastel en houtskool roept Van Dongen in een duistere omgeving beeldschone heldinnen op. Tussen 2003 en 2009 hebben de vrouwen in haar werk zich ontwikkeld van melancholische meisjes tot fatale pin-ups, die sensueel een kluwen slangen om hun benen laten kronkelen. Herinneringen aan de romantische of symbolistische schilderkunst uit de negentiende eeuw komen in deze tekeningen samen met weerspiegelingen van de eigen tijd en omgeving. Ze maakte een van de staatsieportretten van Koning Willem Alexander.

Een duizelingwekkende hoeveelheid grijze potloodlijnen vormt de basis van de tekeningen van Robbie Cornelissen. Hij schept daarmee een werkelijkheid die ons zowel vreemd en bizar als bekend en vanzelfsprekend voorkomt. In de vaak wandvullende tekeningen van architectonische ruimtes als bibliotheken, wachtkamers, fabriekshallen en winkelcentra speelt hij met steeds wisselende perspectieven, overgangen en verbindingen van binnen- en buitenruimte. De complexe duizelingwekkende werken zuigen de kijker op in een illusionistische ruimte, die niet door het papier begrensd lijkt. Het lijkt alsof het publiek er zo kan binnenstappen en rondkijken. Het bestaat uit minutieus uitgewerkte details. Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.