Archives: Kunstenaars

Reinier Lucassen
ontwikkelde vanaf 1960 een schilderstijl die elementen uit de pop-art combineert met abstracte symbolen. Hij wordt vaak genoemd als een Nederlandse exponent van de schilderstroming de ‘Nieuwe figuratie’. Hij combineerde elementen uit de pop-art, zoals stripfiguren, met grote felgekleurde vlakken en expressieve elementen. Sinds 1980 maakt hij kleiner, ingetogener werk dat soms aan schilderingen van aboriginals doet denken; uit eenvoudige punten opgebouwde krachtige tekens. De assemblages die hij maakt zijn opgebouwd uit dagelijkse materialen als hout, blik of rubber die door hun combinatie een nieuwe betekenis lijken te krijgen.

In korte tijd heeft kunstenares Lilith zichzelf op de kaart gezet in de kunstwereld.
Sommige kunstkenners noemen haar al liefkozend “de Nederlandse Cindy Sherman”. Ook Lilith fotografeert uitsluitend zichzelf in allerlei omstandigheden en situaties met een steeds andere uitstraling. Wie haar van energie bruisende fotokunst ziet, wordt direct geïntrigeerd door haar bijzondere stijl van werken. In het oog springen haar creativiteit, humor en zelfspot, haar durf en vaardigheid om zich kwetsbaar te tonen en de eerlijke gevoelens die ze uitdrukt. Lilith’s zelfportretten zijn soms idyllisch, soms schokkend of hilarisch, maar altijd verrassend.

Joep van Lieshout: beeldhouwer, visionair en enfant terrible. Op zijn zestiende werd hij aangenomen op de kunstacademie in Rotterdam. Na zijn afstuderen wist hij snel tot grote hoogte te stijgen, met werken die balanceren op de grens tussen kunst en design. In 1995 richtte hij zijn studio, Atelier Van Lieshout, op; sindsdien werkt hij onder die naam, om zo de mythe van het individuele artistieke genie te doorbreken. De afgelopen twintig jaar heeft Atelier Van Lieshout een veelheid van ontwerpen geproduceerd op het vlak van kunst, design en architectuur. Wat deze werken gemeen hebben zijn een aantal terugkerende thema’s: systemen, macht, autarkie, leven en dood. Het menselijke individu tegenover het grotere geheel. Met dit oeuvre heeft Atelier Van Lieshout wereldwijd tentoonstellingen en projecten gerealiseerd.

De werken van Ger Lataster zijn bekend om hun dynamiek en picturale kracht. De wisselwerking tussen abstractie en figuratie speelt de meest belangrijke rol in Latasters oeuvre. Het werkelijke leven is de bron in zijn werk, maar de figuratieve elementen zijn niet bedoeld als realisme. Realisme is voor hem ontoereikend om de realiteit te benaderen en daarom niet zinvol om de werkelijkheid als zodanig ‘na te schilderen’.

Studeerde af in 1992 aan de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam. Ze won in 1990 de Prix de Rome, had in 1998 een overzichtstentoonstelling in het Museum voor Moderne Kunst Arnhem en deed mee aan vele internationale shows in o.a. New York, Londen, Parijs, Madrid, München en Mexico.

Zijn werk bestaat uit het maken van beelden, installaties en het ontwikkelen van monumentaal werk waarin de Natuur een belangrijke rol speelt. De Natuur is zijn inspiratie bron, de Natuur of liever gezegd de levende flora, beschouwt hij als materiaal en als zijn beeldend middel, hij werkt daarbij zowel conceptueel of instinctief en proefondervindelijk.
De experimenten zijn een zoektocht naar de grenzen van het groeiproces, en van de specifieke eigenschappen van het materiaal. Humor speelt daarbij een belangrijke rol, door de Natuur uit haar context te plaatsen en gebruikmakend van een universele beeldtaal (archetypen) probeert hij de Natuur te transformeren naar een artificiële werkelijkheid.

Hij gebruikt de kettingzaag als kwast: hij integreert de
schilderkunst in zijn houten sculpturen. Hij schuurt en polijst het hout
niet, maar gebruikt de schilderachtige kwaliteiten ervan en behoudt zo
ook sporen van het maakproces. Krijttekeningen, gutssporen en inkepingen
van de kettingzaag blijven zichtbaar, en beperkingen van kern, noest en
groeirichting buit hij uit. Verder past hij schilderkunstige technieken
toe: tekening, kleur, schaduw en perspectivische verkorting.

Juul Kraijer’s oeuvre bestaat hoofdzakelijk uit tekeningen, vaak op monumentaal formaat. Daarnaast maakt ze ook beelden en videowerken. De laatste jaren is zij gegrepen door het medium fotografie.

Ze heeft een onmiskenbaar eigen stijl. Geen actie of suggestie van een verhaal, maar de onpeilbare diepte van een individuele uiting van een levensovertuiging. De vrouwen die ze tekent zijn elegant, introvert en waakzaam. In bijna alle werken ontbreekt een omgeving, een perspectief. Daarmee creëert zij een tijdloosheid die haar werk van een klassieke schoonheid voorziet.

Kraijer’s werk wordt sinds 25 jaar wereldwijd in musea en galeries getoond en is opgenomen in tal van museumcollecties waaronder die van het MoMA, New York; MONA, Hobart, Australië; Museum of Contemporary Art Kiasma, Helsinki; Museum Kunst Palast, Düsseldorf; Staatliche Museen zu Berlin; Museum Moderner Kunst Vienna; Fondation Louis Vuitton, Parijs; Museo de Arte Contemporáneo Helga de Alvear, Cáceres, Spanje; Huis Marseille Museum voor Fotografie, Amsterdam; Drents Museum, Assen; Gemeentemuseum Den Haag; Museum Boijmans van Beuningen, Rotterdam; Centraal Museum, Utrecht; Stedelijk Museum, Schiedam en het Teylers Museum, Haarlem.

Kraijer’s werk ontving diverse prijzen, waaronder de Charlotte Köhler Prijs (1998), Pendrecht Cultuur Prijs (2000), Philip Morris Kunstprijs (2004), Thér&egarve;se van Duyl-Schwartze portretprijs (2009) en de LensCulture Black & White Award – Series 3rd Place (2018) en werd in 2018 genomineerd voor de prestigieuze Franse Prix Guerlain du Dessin Contemporain.

Juul Kraijer wordt vertegenwoordigd door galeries in Milaan, Parijs en New Delhi.

Wat haar als beeldend kunstenaar inspireert is de grote gelaagdheid van de werkelijkheid. Wij ervaren de wereld om ons heen en tegelijkertijd vermengen we deze ervaring met associaties en herinneringen die erdoor opgeroepen worden. Daarna bewaren we, als nieuwe herinneringen, slechts een deel van dit totaal: dat waar we op één of andere manier een persoonlijk belang bij hebben. Bijna al haar werk gaat over die gelijktijdigheid, over het tegelijk bestaan van deze verschillende realiteiten. Ze verveelt zich vaak bij realistische kunst en is veel meer geïnteresseerd in een afgeleide vorm van de realiteit. Dat wat achterblijft in de hersenen, de schrale glimp van het totaal en de fragmenten die na waarneming bewaard blijven.

Job Koelewijn
werkt sinds1992 aan een gevarieerd oeuvre van video’s, installaties en foto’s, die een directe, persoonlijke lading hebben. Hij bereikt dat met minimale en zeer precieze middelen, waarbij geen middel wordt geschuwd om alle zintuigen te prikkelen. Hij wil elke keer wat nieuws, niet vervallen in een manier. Zo maakte hij een robuuste muur en een grafsteen van babypoeder, een ruimte waarin bouillonblokjes verpakt in gedichten lagen en een voetbal van pepermunt. Winnaar van onder meer de Dr. AH Heinekenprjis voor de kunst 2006.