Joost Conijn verwierf bekendheid met zijn films over o.a zijn zelfgebouwde vliegtuig en zijn houten auto. Ook bouwde hij in de woestijn in Marokko een hek dat automatisch opent voor naderende auto’s, ontwierp hij een achteruittrapfiets, zijn eigen vliegtuig en een houten, op hout gestookte auto. Niet alleen zoekt Conijn de grens op tussen kunst en technologie, ook reist hij in de door hem gebouwde voertuigen en maakt daar dan weer filmopnamen van.
Sculpturen van Tom Claassen (1964) bevinden zich overal in Nederland in de publieke ruimte. Hun steevast grote formaten zorgen ervoor dat je als kijker – letterlijk – niet om ze heen kunt. Die nadrukkelijke aanwezigheid, die gemakkelijk als megalomaan zou kunnen worden ervaren, heeft een relativerende tegenpool in de humoristische wijze waarop hij zijn onderwerpen vormgeeft. Het gaat hoofdzakelijk om mens- en dierfiguren, sterk vereenvoudigd of zelfs cartoonesk, uitgevoerd in uiteenlopende materialen als brons, hout, rubber, jute, aluminium, kunststof en beton. Behalve iets grappigs hebben veel beelden ook iets onbeholpens en tragisch. Met hun doorgaans slappe lappenpopachtige voorkomen is het haast alsof ze onder hun eigen gewicht bezwijken. Claassen maakte meer dan dertig sculpturen voor de openbare ruimte, waaronder Paard in Utrecht (1996), Olifanten langs de A6/A27 bij Almere (1999-2000) en Twee ezels in Apeldoorn (2011).
Barbara Broekman stuurt in haar werk aan op een rechtstreekse confrontatie met de zintuigen. Het grote formaat, de diepe kleuren, de suggestie van beweging en de tastbaarheid van het materiaal roepen een sensuele ervaring op. Prikkelen, verleiden en uitdagen tot kijken: dat is wat Broekman met haar werk beoogt.
Broekman bouwt sinds 1982 aan een eigenzinnig oeuvre. Ze volgde de specialisatie textiel op de Rietveld Academie en het Master of Arts programma aan het California College of the Arts in Berkely (USA). Haar monumentale werken worden uitgevoerd in zeer diverse materialen. Voor de uitvoering ervan werkt Broekman vaak samen met bedrijven in Spanje, India, China en Polen die zich hebben gespecialiseerd in ambachtelijke technieken.
In het werk onderzoekt Broekman formele principes en technische mogelijkheden. Ze snijdt daarbij onderwerpen aan waar wij tegen aan lopen in het dagelijkse bestaan, zoals liefde, dood, geboorte, verlies en de verhouding tussen de seksen. Zij spiegelt haar persoonlijke ervaringen en interesses aan deze universele emoties en thema’s. ‘My Second Skin’ een eerbetoon aan textiel vanuit een diep besef van de waarde van textiel voor ons menszijn. Het toont prachtig gemaakt werk, vervaardigd door meest anonieme mensen en ambachtslieden. Textiel verbind mensen en culturen over de hele wereld.
In zijn schilderijen wenden de figuren zich veelal af van de kijker. In zijn op een sofa of bed opgerolde figuren, of in de rechtop aan een kale tafel zittende man die in een schoon leeg etensbord staart, maakt Blankert het lichamelijk opgesloten zijn van een gedachten- en gevoelswereld zichtbaar. Naast de menselijke figuur zijn meubels ook vaak een belangrijk onderwerp van zijn schilderijen. De enkele, ouderwetse meubelstukken in spaarzame interieurs onder het licht van een enkele lamp zijn verbeeldingen van isolement alsof zij hun functie zijn vergeten.
Het werk van Marian Bijlenga valt buiten de geijkte kaders. Ze maakt grafische, transparante structuren, maar waar een ander het potlood of de kwast hanteert, ‘tekent’ ze met draad, paardenhaar en stof. Een verrassende combinatie van tekening en materiaal waarmee Bijlenga wereldfaam verwierf. Raadselachtige tekens op weg naar betekenis, zich verdichtende netwerken, vibrerende rasters of terloopse ontmoetingen van haardunne lijnen. Voortdurend wordt het oog geprikkeld om structuren te ontwaren in een wirwar van lijnen, of om verband te leggen tussen fragmenten die op de rand van chaos balanceren.
Briljanten Kunstenaar van het Jaar 2006.
Haar werk transponeert op metafysische wijze concrete gegevens uit de werkelijkheid. Een werkelijkheid die haar oorsprong heeft in reizen die zij maakte naar Italië, Griekenland en Egypte. Zou vanwege haar iconografische concentratie op archeologische vondsttypen en haar kennis van de oudheid, een classicistisch realist genoemd kunnen worden. Haar schilderijen vertegenwoordigen echter geen archeologische waarden in de zin van reconstructietekeningen. Bij nader inzien blijkt dat zij de realistische archeologische gegevens ondergeschikt heeft gemaakt aan een metafysisch gehalte.
Vanaf het moment dat Menno Bauer besloot om kunstenaar te worden (hij is
autodidact) maakt hij voor zijn schilderijen gebruik van bestaande
kunstwerken uit voorbije eeuwen. Bauer probeert de gevonden compositie
op zijn eigen manier opnieuw te maken. Hij ziet in het origineel hoe de
bewegingen van de personen werden bevroren in verf; het is zijn taak die
stilstand op te heffen en alles te laten draaien en dansen.
De ervaringen van de puber Armando, gefascineerd zwervend in het schuldige landschap, zijn het centrale thema in zijn artistieke werk. Dat roept afschuw en bewondering op. Zij die er niet voor vallen, vinden zijn kunst op z`n minst onnavolgbaar.
Want of het nou gaat om vioolspelen, schilderen, beeldhouwen, theater maken, televisieprogramma`s produceren of schrijven; in alles wat hij doet, streeft Armando naar perfectie.
De wijze waarop hij zich heeft verbonden tot het schilderen van uitsluitend zelfportretten, maakt zijn kunst conceptueel en van deze
tijd. De portretten van Akkerman laten een veelheid aan typen zien die hij in zichzelf herkent; van eenvoudige studies op waarheid gebaseerd
tot bijna karikaturale verbeeldingen van zijn eigen gelaatstrekken.
”De schilderijen van Marianne Aartsen, die van een prachtige doorschijnendheid zijn, kunnen moeiteloos op zichzelf staan, (—) omdat die beelden zo’n fier zelfbewustzijn uitstralen waarbij de betovering intact blijft.”
Anneke Reitsma, Ons Erfdeel
“Indringend zijn haar portretten. Ze verbeeldt ze vol raadselachtige vertedering, sereen met een vleugje melancholie”
Catharien Romijn. L. Dagblad