Archives: Kunstenaars

De schilderijen van Ralf Kokke vieren het archaïsche en het universele, waarbij tijdloze thema’s als paradijs, natuur en de harmonieuze co-existentie van mensen, dieren en het goddelijke worden belichaamd. Geboren in een familie van havenarbeiders, put Kokke uit zijn kinderherinneringen en dromen om zijn visies te creëren van een wereld die zowel idyllisch als fantastisch is, waar de grenzen tussen werkelijkheid en verbeelding vervagen. Geïnspireerd door de sprookjes van Peter Pan, Pinokkio en Doornroosje schildert Kokke vanuit het perspectief van een kind en legt zo het gevoel van verwondering en onschuld vast dat in de volwassenheid vaak verloren gaat. Maar tegelijkertijd is hij zich zeer bewust van de noodzaak om te groeien en te rijpen, om het comfort en de veiligheid van het afgebeelde paradijs los te laten en een reis van zelfontdekking te beginnen.

Het werk van Marit Dik bestaat vooral uit schilderijen (de laatste tijd veel landschappen in olieverf, al dan niet bevolkt door kleine figuranten) en uit diorama’s. In de diorama’s spelen vrouwen, meestal jong, daarin regelmatig de hoofdrol. Terwijl haar schilderijen ontstaan vanuit het “zien” gaan haar diorama’s meer over een “gedachte” die ze vorm wil geven of een gevoel dat haar bekruipt, denkend aan een bepaalde omgeving of ruimte.  Het proces van het maken van een diorama is voor Marit Dik een vorm van spelen: het schuiven en bezig zijn met de samenstelling en materialen doet haar daaraan denken. Bepaalde onderwerpen en thema’s keren regelmatig terug in haar werk, zoals identiteit en het kantelpunt van jonge vrouw naar volwassen worden. Soms speelt zij met verwijzingen naar werken uit de kunstgeschiedenis.

Een ongekend fijnschilder die zijn penseel op uiterst klassieke wijze hanteert, maar zijn onderwerpen zo eigentijds en eigenzinnig weergeeft. Tulp legt zich toe op stillevens, maar heeft ook andere onderwerpen op zijn repertoire zoals vrouwelijke naakten. In de loop der jaren werd de eerst volop aanwezige symboliek en surrealistische toon ondergeschikt aan lichtval, sfeer en compositie. De vrouwen uitgebeelde en meisjes bevinden zich in ruimtes waar de tijd zijn sporen heeft nagelaten.

Voor zijn assemblages maakt Ossip gebruik van gevonden voorwerpen. Van oude foto’s en gebruiksvoorwerpen waarvan de ‘huid’ bewerkt is en die soms voorzien zijn van raadselachtige teksten. De foto’s staan op oude bijzettafeltjes, gammele klapstoeltjes en vieze strijkplanken. Andere afbeeldingen hangen met kettingen aan het plafond. Ossip heeft de mensen op deze foto’s, vaak gemaakt voor medische boeken, eerst bevrijd uit hun oorspronkelijke context om ze vervolgens opnieuw gevangen te zetten in een ruimtelijke samenhang waarin voor rede en logica geen plaats is. Ossip heeft een voorkeur voor foto’s van gemankeerde mensen: kinderen met een waterhoofd, gehandicapten. Het zijn beklemmende beelden.